Znajdż interesujący Cię obraz, datę lub miejsce

Nowy styl

Wszyscy którzy znali Renoira, opisują jego żywiołowość nastroje zmienne jak niebo Ile-de-France i sylwetkę w nieustannym ruchu. Żywość usposobienia uzewnętrzniająca się w gestach, spojrzeniu i mowie, uwidaczniała się również w jego dziełach. W wieku trzydziestu lat Renoir doskonale opanował warsztat, osiągnął biegłość w operowaniu środkami technicznymi i artystycznymi, potrafił przezwyciężyć krepującą siłę autorytetów i docenić twórczą rolę intuicji. Jego pejzaże martwe natury, wizerunki kobiece oraz maniera artystyczna odzwierciedlają temperament ich twórcy. Renoir wysoko cenił w sztuce tak bliską mu żywiołowość i spontaniczność. Właśnie dlatego w swoich nielicznych publikowanych wypowiedziach podkreślał rolę niesymetryczności, nieprawidłowości w dziele sztuki. Niespokojny i szybki gotów byt w każdej chwili zerwać się, by podjąć działanie - podobnie w sferze artystycznych poszukiwań: niecierpliwie pragnął prędko uchwycić dostrzeżone nowe harmonie barwne (które zawsze odnajdował w grze światła, w przyrodzie) czy piękno kobiecego ciała lub ustawionego na stole bukietu. Treścią jego życia była miłość do malarstwa. To właśnie zwięźle określił pisarz i krytyk sztuki Theodore Duret (1838-1927): "Jednym krótkim zdaniem można wszystko powiedzieć o Renoirze: On malował". Mimo poparcia pejzażystów starszej generacji, m.in. Jeana Baptistea Camille'a Corota (1796-1875) i Charles'a Francois Daubigny'ego (1817-1878), obrazy przyszłych impresjonistów zgłaszane na doroczne wystawy sztuki z reguły nie były przyjmowane. Jednak Renoir nigdy nie lekceważył oficjalnego Salonu i starał się przedstawiać jury swoje kolejne prace. Spotykał się z odmową rzadziej niż inni; jego płótna przyjmowano na wystawy w latach 1867-70.  Pierwszym obrazem Renoira pokazanym na Salonie była romantyczna Esmeralda namalowana w 1864 roku. Jednak malarz uznał płótno za niedoskonałe i zaraz po zamknięciu wystawy zniszczył je. W następnym roku jury przyjęło na Salon jeden z jego pejzaży oraz portret Williama Sisleya.

Wojna

W 1862 roku Renoir zdał egzaminy do paryskiej Ecole des Beaux-Arts i jednocześnie został przyjęty do jednego z prywatnych atelier, prowadzonego przez profesora akademii Charlesa Gleyrea (1806-1874), wybitnego nauczyciela znanego ze swej wyrozumiałości dla uczniów. Młody adept sztuki malarskiej z łatwością wykonywał trudne dla innych szkice i rysunki akademickie. Gleyre mógł być dumny ze swego ucznia, niepokoiło go jednak zbytnie zamiłowanie przyszłego impresjonisty do koloru. Pewnego razu, widząc, że Renoir ów "przeklęty kolor" traktował (podobnie jak temat) z wielką swobodą i lekkością, profesor zwrócił mu uwagę, że maluje "dla zabawy". Ten zripostował, że gdyby malarstwo go nie bawiło, nie zajmowałby się nim. Ta replika doskonale określa stosunek Renoira do malarstwa, które według niego nie było "uroczystą nudą", a jednym z najwspanialszych darów, jakie człowiekowi może ofiarować życie. Mimo to Renoir należał do najbardziej przykładnych uczniów Gleyrea. Uważał, że znalazł się w pracowni nie po to, by manifestować swoje poglądy (które były ostatnią z jego trosk), lecz żeby jak najwięcej skorzystać. Zachwycał swymi pracami we wszystkich obowiązkowych konkursach, zbierając najwyższe nagrody za styl, perspektywę, szczegóły anatomiczne i "podobieństwo".

Dekada impresjonizmu

W latach 1872-83 w swojej twórczości Renoir wyraźnie nawiązywał do tradycji XVIII-wiecznego malarstwa francuskiego, zmysłowego i powabnego, zwracającego się ku rozkoszom i przyjemnościom życia. Artysta był piewcą prostych radości, urody kobiecej, młodości, beztroskiej zabawy. Scenerią jego uwspółcześnionych fetes galantes były paryskie kawiarniane ogródki, popularne tancbudy, knajpki na Montmartrze, miejskie parki oraz okolice podmiejskie, gdzie chętnie udawano się na pikniki. Powstały wówczas takie obrazy, jak Huśtawka,Letni spacer, Śniadanie wioślarzy. Artysta należał do tych nielicznych przedstawicieli impresjonizmu, dla których najważniejszym motywem była postać ludzka. Nie poświęcał uwagi życiu wewnętrznemu portr towanych - postać stanowiła raczej pretekst do ukazania bogactwa kolorów i odcieni powstających pod wpływem gry światła {Portret pani Henriot, Jej pierwsze wyjście). Niezaprzeczalnym osiągnięciem Renoira było to, że jako impresjonista zachował własne spojrzenie na świat. Radosny nastrój, upodobania, spontaniczne i twórcze podejście do tematu - to wszystko, co kształtowało jego szczerą i impulsywną osobowość - znalazły w jego dziełach indywidualny wyraz i nadały im swoisty charakter.

Wystawy

Marszandzi

Muza życia

Około 1880 roku Renoir poznał młodą szwaczkę, Alinę Charigot. Ładna dwudziestoletnia dziewczyna została jego modelką, wielką miłością i w końcu żoną. Posiadając cechy, o których marzył, weszła w życie i malarstwo artysty zupełnie naturalnie. Na licznych obrazach Renoira przedstawiających kobiety odnajdujemy rysy i proporcje Alinę: jej okrągłą twarz z zadartym nosem, mocną szyję, pełną figurę z wąską talią. Wiele kobiecych wizerunków odzwierciedla jej zmysłowy urok młodości, bije z nich jej siła i stanowczość. Syn artysty, Jean, miał rację, mówiąc, że "(...) od tego momentu, kiedy Renoir zaczął trzymać pędzel w ręku, a być może jeszcze w chłopięcych snach, trzydzieści lat przed spotkaniem z Alinę Charigot, tworzył jej portret".

Alinę do końca życia była dla malarza przyjaciółką, modelką i muzą. W marcu 1885 roku przyszedł na świat ich pierwszy syn, Pierre, późniejszy aktor. Aby opłacić lekarza odbierającego poród, Renoir wymalował kwiaty na ścianach jego mieszkania. W 1890 roku malarz zalegalizował swój związek z Aline. Cztery lata później urodził się ich drugi syn, Jean, przyszły reżyser filmowy, autor biograficznej książki o ojcu malarzu. W 1901 roku Aline urodziła Claudea, który później został producentem filmowym. Wszyscy synowie od początku byli wspaniałymi modelami, Renoir chętnie obserwował chłopców i malował ich portrety. Niemowlę na rękach matki miało dla niego naturalny urok, w pełni wyrażało piękno życia. Często rysował Aline karmiącą dziecko szkice te wykorzystał później w pracy nad obrazem Macierzyństwo.