W roku 1864, rok po zamknięciu pracowni Gleyre'a , Monet zabrał wszystkich przyjaciół malarzy do Chailly, wioski położonej na skraju lasu Fontainebleau, nieopodal Barbizon. Praca w plenerze była prawdziwym pogwałceniem zasad głoszonych przez ich profesora, który uważał malarstwo pejzażowe za "sztukę dekadencką". Jednak w sztuce francuskiej istniała już pewna tradycja związana z plenerowym malarstwem krajobrazowym. Pod koniec lat 30.XIX wieku wioska Barbizon była miejscem popularnym wśród artystów.Malarze tacy jak Jean Baptiste Camille Corot oraz Theodore Rousseau (1812-1867), Narcisse Diaz de la Pena (1808-1876), Charles Francois Daubigny - zwani barbizończykami - stworzyli w wiosce kolonię artystyczną. Tematem ich płócien były wycinki autentycznego krajobrazu - wnętrza lasu, łąki, brzegi rzek i stawów. Pejzażyści pracujący w Barbizon zerwali z akademicką tradycją pejzażu idealizowanego, opowiadając się za bezpośrednim studiowaniem natury w plenerze. Cechowała ich miłość do przyrody i niechęć do tematów historycznych czy anegdotycznych, inspiracji szukali w krajobrazowym malarstwie holenderskim. Posługiwali się spokojną paletą ziemistych barw, a za pomocą cierpliwego nakładania barwnych plam i smug uzyskiwali efekt migotania światła między gałęziami drzew. Rysowali i malowali z natury, na niewielkich płótnach, dopracowując obraz w atelier. Grono akademików było wrogo nastawione do tego typu twórczości, jednak pod koniec lat 40. XIX wieku barbizończycy zaczęli powoli zdobywać uznanie, które zawdzięczali po części nieustannym wysiłkom Paula Durand-Ruela, będącego przez długie lata ich marszandem. Twórczość pejzażystów z Barbizon miała doniosłe znaczenie w kształtowaniu się realizmu, zapowiadała także nadejście impresjonizmu. Po przyjeździe do Chailly Monet wraz z Renoirem,Sisleyem i Bazille'em zajęli się studiami pejzażowymi w lesie Fontainebleau, który słynął ze swych ogromnych dębów i malowniczych skał.W tym czasie na twórczość Renoira miały wpływ osiągnięcia Corota, Diaza de la Pena oraz Gustave'a Courbeta, najbardziej podziwianego przez młodego twórcę. Wpływ barbizończyków i Courbeta uwidocznił się m.in.w płótnie Jules L e Cosur w lesie w Fonlainebleau. Renoir naśladował "szeroką manierę" Courbeta, osobliwie łącząc realizm z tradycją akademicką i techniką malowania szpachlą.