Ulice Paryża były częstym motywem w twórczości impresjonistów. Jednak każdy z nich malował je na swój sposób, zgodnie z własnym charakterem i manierą. Renoir powiedział: "Malując paryską ulicę, Pissarro umieszczał tam pogrzeb, ja zaś pokazałbym na niej orszak weselny". Monet, którego wpływ na Renoira jest niezaprzeczalny, także stworzył podobny widok Pont-Neuf. Porównanie dwóch dzieł doskonale ujawnia różnice osobowości artystów. Monet namalował ponure, chmurne niebo, lśniący od wilgoci bruk i ludzi pod parasolami, którzy walcząc z wiatrem, przechodzą przez most. U Renoira ten sam odcinek ulicy zalany jest słońcem, nad miastem, na tle błękitu nieba, unoszą się białe obłoczki. Liczni przechodnie spacerują w pogodny dzień. Ocienione, szarobłękitne elewacje kamienic, blaski słoneczne na niektórych partiach murów, ruch postaci i pojazdów konnych oddane są u Renoira lekkimi pociągnięciami pędzla. Sprawiają one wrażenie delikatnego drżenia i przypominają obrazy Corota. Renoir - jak wszyscy impresjoniści - lubił malować w plenerze, jednak zdawał sobie sprawę z trudności, jakich malarzowi może przysporzyć niczym nieograniczone naturalne oświetlenie. Ambroise Vollard w książce Słuchając Cezannea, Degasa i Renoira cytuje zwierzenia malarza: "Na powietrzu człowiek ma światło bardziej urozmaicone niż w pracowni, gdzie to światło jest zawsze takie samo, ale właśnie na powietrzu światło za bardzo nas pochłania; człowiek nie ma czasu zająć się kompozycją, a poza tym, na powietrzu nie widzi się tego, co się robi. Pamiętam kiedyś refleks białej ściany na płótnie: na darmo wciąż pogłębiałem ton, wszystko, co kładłem, było za jasne, ale jak wróciłem do pracowni, to było całkiem czarne. Albo jak malowałem w Bretanii, pod sklepieniem drzew kasztanowych, jesienią. Wszystko, co kładłem na płótnie, czerń czy błękit, było wspaniałe. Ale to złotawa przejrzystość drzew robiła moje płótno: kiedy znalazło się w pracowni, w normalnym oświetleniu, okazało się, że to zwykły knot! Poza tym, jak panu powiedziałem, malując bezpośrednio wobec natury, malarz zaczyna ograniczać się do szukania efektów, przestaje komponować i szybko wpada w monotonię".