Paryż zachwycił się sztuką japońską w 1872 roku. W przeciwieństwie do Maneta, Moneta czy Degasa, Renoir nie pozostawał długo pod urokiem japońszczyzny. Twierdził, że "(...) japońskie ryciny są jak najbardziej interesujące (...), pod warunkiem, że pozostaną w Japonii". Jednak wyraźnym nawiązaniem do tej mody są dwa wizerunki - Camille Monet podczas lektury "Le Figaro" z kolekcji w Lizbonie oraz Czytająca pani Monet ze zbiorów w Williamstown - namalowane w jasnych barwach, traktowane dość płasko i dekoracyjnie obrazy przedstawiające wyciągniętą na sofie i czytającą panią Monet w błękitno-białej sukni.Powstały one w Argenteuil, gdzie mieszkał Claude Monet z żoną Camille i synem Jeanem. Renoir był ich częstym gościem i przyjacielem rodziny. Pomiędzy rokiem 1873 a 1875 powstało wiele wizerunków Claude'a, Camille i ich synka Jeana. W Argenteuil Renoir stworzył m.in. znany portret Moneta, który z paletą i pędzlem stoi przed sztalugami na tle ogrodu z kwitnącymi krzewami (Wadsworth Atheneum Museum ofArt, Hartford), a także wizerunek Moneta siedzącego przy stole, palącego fajkę i pochłoniętego lekturą książki [Portret Claudea Moneta lub Czytający, 1873-74 r.,