W 1869 roku Renoir często malował z Claude'em Monetem. W ciepłych miesiącach ich ulubionym miejscem spotkań i pracy była jedna z wysepek na Sekwanie w miejscowości Chatou, która stanowiła cel podmiejskich wycieczek paryżan. Nad zatoką Sekwany, kąpieliskiem zwanym La Grenouillere (Żabim Stawem), znajdowała się mała ) przytulna, zbudowana na promie restauracja o tej samej nazwie, połączona malowniczymi mostkami z wysepką i brzegiem. W stworzonych przez obu malarzy kilku wersjach La Grenouillere można zauważyć różnice w podejściu do tego tematu. Okolica zapewniała wszystko, czego poszukiwał niestrudzony "badacz" pleneru Claude Monet - słoneczne światło; wodę z jej falowaniem, refleksami i odbiciami; wiatr znad rzeki kołyszący liście, nieustannie zmieniające grę cieni na brzegach i wodzie; ruch barwnego )dświętnie ubranego tłumu. Towarzyski Renoir nieco więcej uwagi poświęcał sylwetkom ludzkim, kolorowym parasolkom i sukniom kobiet. Starał się oddać radosny, beztroski nastrój panujący tu w świąteczne dni.Renoir na płótnie łączył barwy nakładane drobnymi pociągnięciami pędzla, jego obrazy cechowało większe bogactwo kolorów i mistrzostwo ukazania gry świateł. Natomiast Monet separował dotknięcia pędzla, przykładał mniejszą wagę do postaci, gdyż ważniejszy był dla niego szerszy widok, poruszone wiatrem drzewa połyskliwe fale rzeki. Według słów syna Renoira w La Grenouillere artysta poznał znakomitego nowelistę, jednego z najwybitniejszych twórców naturalizmu w literaturze francuskiej, Guyie Maupassanta (1850-1893). Obaj odnosili się do siebie z sympatią. Renoir mówił o pisarzu: "On wszystko widzi w czarnych barwach!". Maupassant zaś wypowiadał się o malarzu: "On nosi różowe okulary!". W jednym ze swych opowiadań, pełnym goryczy i sarkazmu, pisarz przedstawił La Grenouillere jako miejsce, gdzie przyzwoitość sąsiaduje z rozpustą. Według Renoira było to miejsce pełne lekkiej, czystej paryskiej wesołości.