W 1873 roku grupa akrobatów rozbiła swój namiot w Paryżu.Po dwóch latach artyści, kierowani przez Ferdinande'a Wartenberga zwanego Fernando, na tyle zdobyli serca paryskiej publiczności, że dla cyrku wystawiono murowany budynek. Występy akrobatów, linoskoczków, kuglarzy, klaunów i jeźdźców uprawiających woltyżerkę stanowiły dla impresjonistów nowy, fascynujący temat. Popisy cyrkowców sprzyjały "migawkowym", malarskim ujęciom. Georges Seurat (1859-1891), Degas, Toulouse-Lautrec i Renoir byli zapamiętałymi uczestnikami przedstawień cyrku Fernando. W swoich obrazach ukazujących popisy woltyżerki twórca neoimpresjonizmu Seurat (Cyrk, 1890-91 r.) i ekspresyjny Toulouse-Lautrec (W cyrku Fernando, ok. 1888 r.) wykorzystali krzywiznę areny wyznaczoną przez czerwoną poręcz do wyraźnego podziału płócien na dynamiczną część sceniczną i statyczną widownię. U Renoira młode akrobatki, córki właściciela cyrku, zajęły całą powierzchnię obrazu. Malarz opisał je jako "(...) krępe, tęgawe dziewczyny, mocno osadzone na muskularnych nogach".