Na pierwszą wystawę impresjonistów w 1874 roku Renoir wybrał siedem obrazów, z których największe zainteresowanie wzbudziła Loża. "Może to próżność, ale uznałem to za dobrze zrobione" - tak autor ocenił to płótno. "Renoir ma przed sobą przyszłość -pisano. - Pokryta pudrem, beznamiętna twarz kobiety, jej obciągnięte białymi rękawiczkami dłonie: jedna trzymająca lornetkę, druga zaś zanurzona w muślinowej chusteczce, oraz postać mężczyzny z ciałem odrzuconym do tyłu - to elementy dzieła zasługujące tyle na uwagę, co na pochwałę". W tym obrazie po raz pierwszy nowatorska kolorystyka i technika artystyczna łączą się z kompozycją godną klasyków. Pozowała do niego nowa modelka Renoira, prostytutka z Montmartre'u, Nini - Gueule-de-Raie (dosłownie: "gęba płaszczki"). W towarzyszącym Nini mężczyźnie można rozpoznać Edmonda Renoira, brata artysty. Przedstawiona w Loży kobieta stała się archetypem renoirowskiego portretu: brak tu aluzji do jej statusu społecznego i reputacji; artysta nie ukazał także jej wewnętrznych przeżyć; zwrócił uwagę na wartości estetyczne - zewnętrzne piękno uchwyconego motywu. W kompozycji panuje idealna harmonia i równowaga pomiędzy poszczególnymi elementami. Z wielką precyzją dobrane zostały pozy obu postaci - dzięki temu powstał wystudiowany, klasyczny układ. Niezwykle wyrafinowana jest również kolorystyka: porcelanową karnację kobiety, biel muślinowej sukni i wpiętych we włosy róż oraz innych szczegółów stroju obu postaci przeciwważy czerń; artysta ożywił biało-czarną dominantę barwną, wprowadzając odcienie złotawe i rude oraz drobne pociągnięcia czerwieni lekko podmalowanych ust modelki i kwiatów przy staniku sukni. Całość sprawia wrażenie wytwornej elegancji. W dzienniku Le Rappel pojawił się artykuł autorstwa Catulle Mendesa ze zjadliwym komentarzem do Loży: "Oto, moje panny, czym się staniecie! Policzki wybielone perłowym blanszem, oczy rozjaśnione banalnie namiętnym spojrzeniem - takimi będziecie, ze złotą lornetką w ręku, pociągające i nic niewarte, rozkoszne i głupie. Ta pani, równie mało ciekawa rozgrywającego się na scenie dramatu, co siedzącego obok niej, nieco z tyłu, pana, to jest właśnie wasza przyszłość, a obawiam się, że ona was nie przeraża... Pan Renoir wykonał dzieło prawdziwie malarskie i głęboko wierzymy, że ta czarno-biała kokota przyciągnie uwagę swym grzesznym urokiem oraz radosnym i lekkim przepychem tkanin". Loża będzie często uważana za jedno z najbardziej reprezentatywnych dzieł impresjonizmu. Obraz został zakupiony około 1877 roku przez jednego z paryskich marszandów za czterysta dwadzieścia pięć franków. Po pewnym czasie odkupił go Durand-Ruel, płacąc siedem i pół tysiąca franków. Już w 1925 roku Loża zyskała cenę miliona franków; a w 1931 roku znalazła się w zbiorach londyńskiej Tatę Gallery (obecnie w kolekcji Courtauld Institute ofArt Gallery w Londynie).