Renoir i Monet, którzy byli prawie równolatkami, spotkali się w 1862 roku w paryskiej pracowni Gleyre'a. Jednak początek ich prawdziwej i długotrwałej przyjaźni datuje się na 1869 rok, kiedy to obaj malowali w La Grenouillere niedaleko Chatou. Pracowali razem przez lata i podejmowali te same tematy częściej niż inni impresjoniści. Renoir często opuszczał stolicę, by odwiedzać Moneta w jego kolejnych podparyskich siedzibach, w których mieszkał z żoną i synem - bywał m.in. w Saint-Michel koło Bougival i w Argenteuil, gdzie Monet wynajął mały domek tuż nad Sekwaną. Malarze często ustawiali sztalugi przed tymi samymi widokami i studiowali te same motywy. Obaj stosowali podobne do przecinka uderzenia pędzla; natura przestała być dla nich obiektem interpretacji, jak u barbizończyków, i stała się bezpośrednim źródłem doznań, oddawanych za pomocą małych kropek i dotknięć pędzla, które utrwalały ogólne wrażenie, z całym jego bogactwem barw. Kiedy Monet malował żonę i synka siedzących pod drzewem, spod pędzla Renoira wyszło płótno Kobieta z parasolką i dzieckiem, które podarował przyjacielowi. Monet zebrał niewielką kolekcję własnych wizerunków i namalowanych przez Renoira portretów Camille. Tych troje łączyła głęboka, wypróbowana w różnych sytuacjach przy jaźń. Spokojny urok Camille, realistyczne podejście do życia Moneta i szczęśliwa beztroska Renoira nadawały szczególny charakter tej przyjaźni, będącej połączeniem poczucia wspólnoty oraz bliskości i przeciwieństw zarazem. W 1873 roku obaj artyści namalowali widok domu z sadzawką i kaczkami, sposób ich malowania był prawie identyczny. Kiedy po czterdziestu latach (około 1913 roku) jedno z tych płócien pojawiło się u Durand-Ruela, żaden z artystów na pierwszy rzut oka nie był w stanie określić, do kogo należy obraz. Gdy Renoir malował płótno Sekwana w Argenteuil, Monet tworzył kompozycję Wioślarze w Argenteuil (zbiory prywatne), której datowanie badacze ustalili na około 1874 rok. Dzieła są łudząco podobne. Obaj artyści tworzyli je w plenerze - ustawili swe sztalugi na brzegu Sekwany zwanym Petit-Gennevilliers, nieopodal mostu na rzece w Argenteuil. Przedstawili ten sam widok - nieduży pomost z przycumowaną do niego żaglówką i dwoma sylwetkami wioślarzy (nieco inaczej usytuowanymi) na pierwszym planie, w oddali inne łodzie, a w tle wysokie drzewa porastające przeciwległy brzeg oraz - z prawej - wysoki budynek banku i przęsło mostu. Znawcy uważają, że Renoir stworzył swą kompozycję pod wpływem obrazu Moneta. W sposobie malowania obu artystów można dostrzec jedynie bardzo subtelne różnice. Technika Moneta opierała się na wykorzystaniu bardziej ostrych, kontrastowych zestawień. Pod wpływem Moneta Renoir w partiach wody i powstających na jej powierzchni refleksach wprowadził krótkie pociągnięcia pędzla, bardziej "urywane" niż zwykle spotykane w jego obrazach. Jednocześnie w sposobie malowania Renoira widać także pociągnięcia płynne i przenikanie jednych tonów w drugie (zwłaszcza w partiach zacienionych), charakterystyczne dla jego maniery.