Pejzaże pojawiały się we wszystkich okresach twórczości Renoira. W różnym czasie artysta tworzył krajobrazy zgodne z jego aktualną manierą malarską, lecz prawie zawsze były to widoki pogodne i pełne słońca. Miał rację francuski pisarz i krytyk sztuki, Octave Mirbeau (1850-1917), twierdząc, że Renoir był prawdopodobnie jedynym malarzem, który nigdy nie stworzył smutnego obrazu. Po 1890 roku wśród dzieł Renoira pojawia się już niewiele pejzaży. Artysta malował je głównie w czasie wyjazdów z Paryża. Zauroczony południem Francji, w mistrzowski sposób ukazywał światło i przyrodę śródziemnomorską. Uwieczniona na tych płótnach natura jest egzotyczna i przywodzi na myśl szkice krajobrazowe, które powstały w latach 80., po przyjeździe malarza z Algieru. W późnym okresie twórczości Renoira doszło do syntezy jego artystycznych doświadczeń. Umiejętności zdobywane przez całe życie teraz zostały w pełni wykorzystane. Choć dekadę impresjonizmu malarz dawno miał już za sobą, reminiscencją stosowanej wówczas techniki pozostała świetlista faktura. Migotliwa powierzchnia nie służyła mu jednak -jak dawniej - do oddania efektów atmosferycznych, ale do stworzenia obrazu przyrody o płomiennych barwach w nadnaturalnym niemal nasyceniu. Studium natury nie stanowiło już dlań wyłącznego celu. "Jakie to trudne - wyjaśniał młodemu malarzowi Renoir - znaleźć dokładnie ów punkt, w którym powinno ustać naśladowanie natury. W malarstwie nie powinno się czuć modela, a jednak musi się wyczuwać naturę". Krajobraz z Beaulieu powstał w miejscowości położonej nieopodal Nicei, artysta pozostawał pod urokiem tamtejszych terenów nadmorskich. Po kilkukrotnych pobytach na Lazurowym Wybrzeżu (w okolicach Nicei), artysta kupił w 1907 roku posiadłość zwaną Les Collettes, znajdującą się w obrębie Cagnes (dziś Cagnes-sur-Mer), gdzie zamieszkał wraz z rodziną.