Renoir potrafił malować farbami olejnymi tak przejrzyście, jakby to były akwarele, inne jego obrazy olejne przypominają technikę pastelową, co widać na tym płótnie. Każde pociągnięcie pędzla niepostrzeżenie przechodzi w drugie, przedmioty wtapiają się w otaczające je tło. Malarz zwykle operował ciepłą gamą barw, lubił delikatną różową lub czerwonawą tonację ciała. W Dziewczętach w czerni dominują barwy chłodne: czerń, błękit i zieleń. Artysta umiejętnie wprowadził kontrastowe zestawienia: jasne plamy kładzionej farby wzmocnił za pomocą czerni i ciemnych błękitów. Od czerni sukien i kapeluszy (czerni, w której jakże wiele subtelnych, zróżnicowanych odcieni) odbijają rozbielone twarze eleganckich paryżanek. Intensywna zieleń stanowi element ożywiający kompozycję. Według wspomnień Jeana Renoira jego ojciec mawiał: "Błąd zwolenników szablonu polega na tym, że widzą oni tylko czystą czerń. Przyroda nie znosi niczego w czystej formie". I kiedy młodzi malarze, pozostający pod urokiem płócien Renoira, zwierzyli mu się, że wyrzucili do Sekwany tuby z czarną farbą, artysta miał odpowiedzieć: "Czarny kolor jest bardzo ważny, być może najważniejszy". Pod koniec życia artysta stwierdził, że czterdzieści lat zajęło mu odkrycie, iż królową wszystkich kolorów jest czerń.