Podczas pobytu we Włoszech w 1881 roku Renoir najbardziej zachwycił się Wenecją. "Wenecja naprawdę mi się spodobała - pisał. - Cóż to za cudo ten Pałac Dożów! Ten marmur biały i różowy musiał być na początku trochę zimny; ale jakież zachwycenie dla mnie, który oglądałem go wyzłocony paroma wiekami słońca! A bazylika Źwiętego Marka! Wreszcie jakaś odmiana po zimnych renesansowych kościołach włoskich, a zwłaszcza po tej katedrze w Mediolanie, z której Włosi są tacy dumni, z tym jej dachem z marmurowej koronki; co za bzdura!... U Źwiętego Marka zaraz od samego wejścia człowiek czuje, że jest w prawdziwej świątyni; ta atmosfera taka łagodna i przyćmiona i te wspaniałe mozaiki, ten wielki Chrystus bizantyjski, obwiedziony szaro! Kto nie był u Źwiętego Marka, nie domyśla się nawet, jakie to jest piękne - ciężkie filary, kolumny bez gzymsów!" - cytuje artystę Ambroise Vollard w książce Słuchając Cezannea, Degasa i Renoira. Styl dzieł powstałych w Wenecji - m.in. obrazu Wenecja - mgla - może zostać skojarzony z twórczością Williama Turnera (1775-1851), który także stworzył serię widoków tego miasta. Renoir starał się odtworzyć wzruszenie, jakiego doznawał urzeczony pięknem Serenissimy i charakterystyczną świetlistością jej aury