Oba dzieła - wersje Kapiących się z 1892 i 1905 roku - są przykładem późnego stylu Renoira. Tworząc kolejne akty, artysta patrzył z zachwytem na ciało modelki, obserwował i utrwalał na płótnie wszystkie najsubtelniejsze niuanse kolorystyczne jego zaokrągleń i wklęsłości, starał się oddać kobiecą delikatność i wdzięk. Pomocą w tej pracy mogły być zapamiętane z Luwru arcydzieła. Renoir wspominał: "Diana w kąpieli Bouchera to był pierwszy obraz, który zrobił na mnie wielkie wrażenie, i przez całe życie nie przestałem go kochać, tak, jak się kocha swoją pierwszą miłość (...). Boucher jest jednym z malarzy, którzy najlepiej zrozumieli ciało kobiece. Pośladki malował młode, z dołeczkami, jak trzeba! To zabawne, jak ludzie nigdy nie chcą przyznać nikomu tego, co mu się należy! Powiadają: Wolę Tycjana od Bouchera!. Dobre sobie, ja też. Ale, ostatecznie, Boucher bardzo ładnie malował swoje kobietki!".