Praczki malował podczas trzymiesięcznego pobytu w Essoyes w Szampanii w 1888 roku, a także później, w latach 1911-12, w Cagnes w Prowansji.
Kolejne płótna tego cyklu ukazują zespolenie człowieka - kobiet przy zwyczajnym, codziennym zajęciu - z naturą. Łączność tę podkreśla sposób malowania i podobne traktowanie kobiecych sylwetek oraz otaczającej je przyrody. Artyście udało się osiągnąć tu wrażenie jedności panującej w relacji człowiek-natura. jedna z wersji (Metropolitan Museum ofArt, Nowy Jork) przedstawia dwie kobiety w dużym zbliżeniu -jest to podwójne przedstawienie Gabrielle. W kompozycji zachowana jest równowaga pomiędzy elementami pionowymi a poziomymi. Ciała kobiece wpisane zostały w formę trójkąta, wypełniają prawie zupełnie pierwszy plan. Znajdujące się najbliżej parzącego kobiety przedstawione są w gamie czerwieni i rozbielonych żółci, we fragmentach dalszego planu pojawiają się barwy chłodne (zielonkawe, błękitne, białe), dzięki czemu partie malowane ciepłymi odcieniami wysuwają się jeszcze bardziej w stronę widza.Zabieg ten pozwolił uzyskać wrażenie przestrzenności.