Maria z Godebskich Natanson (Misia) , córka Belgijki i Polaka rzeźbiarza, była kobietą tak piękną, że jak wchodziła do restauracji ludzie przestawali jeść. Jako siedemnastoletnia dziewczyna przybyła do stolicy Francji: krótce potem stała się symbolem la belle epogue , i królową szalonych lat 20. xx wieku. Kolorowe magazyny z Voque na czele donosiły w co się ubierała. Marcel Proust ( 1871-1922) uwiecznił ją ( jako księżniczkę Jurbielietiew) w epokowym dziele W poszukiwani straconego czasu. Malował ją nie tylko Renoir, portretowali ją także Pierre Bonnard, Eduard Vuillard, Felix Vallotton, Touluse_ Lutrecowi pozowała do obrazu Le Cafe-Concert i do wykonanej przez niego okładki La Revue Blanche, awangardowego czasopisma literackiego i artystycznego, którego naczelnym redaktorem był jej pierwszy mąż, Tadeusz Natanson. Misia była bujną pięknością w typie Renoira. W jednym z listów malarz pisał do niej :"Proszę przyjechać, a obiecuję, że spróbuję, aby na czwartym portrecie była Pani jeszcze piękniejsza."